Ik heb er behoorlijk over geaarzeld, een log maken?
Zo kort na het rotte verhaal van Crocks, die zo op haar leek.... daarvoor komen mensen toch niet naar je log? Al die ellende. Blij was ik met het mega verhaal van Bikkeltje door Veronica... wat had ik nou weer meegemaakt?
.... ik vertrouwde mezelf niet meer. In zo een relatief korte tijd afscheid nemen van zoveel grote konijnen ... Ik weet de tijdsspanne niet, maar ik heb 8 jaar van Saar mogen genieten, ze woonde met Nelson. Saar is dus oud geworden. Stokoud voor een reus. Maar ... Nelson was krakkemikkig, zijn achterhand zat vast en ik heb 2x een abces onder zijn kaak weg laten halen ... Saar, Maddy, Nelson, Hannah, en nu, een jaar na haar komst ongeveer .... hield Nina dinsdag 24 augustus op met eten ...
Iedereen kent de vertederende gewoontes van zijn dieren. Nina had mijn hart gestolen. Ze leek in alles op Wanda. Het duurde echter wel een paar maanden voor ze zich gaf. Het is te danken aan Theo dat Nina een echt knuffelkont is geworden. Zijn geduld en warmte... en ze kwam op hem af rennen als hij door het hek kwam en stortte zich voor hem ... plat op de grond. Als hij ophield kreeg hij een duw... DOORGAAN! En wat tragere Nico kwam altijd later ernaast liggen, hij legde zijn kop plat naast de hare.
Nina durfde ook overal op te klimmen. Ze zat geregeld op de hoge tafel, en at het voer dat ik daar dacht veilig te yhebben neergelegd. Nina vertederde me mateloos... ja, ergens denk je dat het niet mag, maar een diereneigenaar heeft heimelijk toch voorkeur.
Nina kleurde mijn dag, gaf er een gouden randje aan. Ze was brutaal en een waaghals en oooh zo slim in het stelen van spullen. Ooit was ik 2 kroppen andijvie kwijt en in een hoek van de oude opvang zag ik nog de lege zak ...dankjewel Nina !! En geen diarree of niks, ze kon al die variaties aan groenvoer goed verdragen. Ik krijg nog zoveel van de locale groenteboer dat het hier een Hilton is voor konijnen, 5 sterren.
Ze at niet en rende niet VOOR me uit de blauwe schuur in, om kegelzittend (ter hoogte van mijn dij met haar kop) het gebruikelijke stukje appel in ontvangst te nemen. Zij at het bij mijn voeten, terwijl Nico er 3x de opvang mee rondrende tot hij de veiligste plek dacht te hebben...maar Nina vond hem altijd !
Ik zal de ellendige lijdensweg niet beschrijven. Dat ze zo een hekel had aan optillen dat ze de dierenkliniek bij elkaar schreeuwde en van stress bijna op de tafel voor Paul van Aalst stierf... iedereen dacht dat ze weg was ...maar ze haalde weer adem... dan maar nooit meer naar de kliniek. Paul kwam op thuisvisite met injecties en vocht infuus, hij ging op de grond naast haar zitten, zolang hij haar niet optilde mocht hij alles doen! Alles gebeurde onder HAAR voorwaarden, zo was Nina.... en op zaterdagochtend j.l. zat Paul wederom op zijn knieën, uren nadat ik in de nacht bij haar was gaan zitten / liggen ... ik zag dat ze weg wou, dat ze niet meer kon ... en na de verlossende spuit voelde Paul de blokkade van haar dunne darm vlak onder de maag ... we hebben er niks aan kunnen doen, alleen pijnbestrijding en primperan injecties en en en en .... niets hielp.
Ik ben in tijden niet zo overstuur geweest van het overlijden van een konijn, het was of al de voorgangers de rouw in het kwadraat deden voelen. Theo overstuur en Paul erg begripvol. Hij zei dat hij een hond had laten inslapen bij iemand en die personen deden kil en zakelijk ...dan zag hij liever dit. "Het is maar een konijn" zal nimmer uit zijn mond komen. Voor ons was Nina een hondje qua gedrag ! Iedereen stond versteld van de voorspelbaarheid en de ondeugd van super Nina.
Nico is zich van niks bewust, hij heeft een paar dagen lange tijden zonder Nina moeten wonen en stond vaak tegen het gaas op ...in opstand. Hij mocht al het lekkers waarmee ik Nina omringde om haar tot eten te verleiden niet opeten...
Opgezwollen ogen van slaapgebrek en verdriet... het was of nu pas de golf van de voorgangers over me heen denderde...
En toen kwam Nico ruiken ... dat is Nina!
Ik legde haar neer en hier likte hij haar nek ....
Nina heeft nog een uur in haar bak in "haar" hok gelegen, maar toen ik er later weer bij kwam had Nico - zoals dieren kunnen zijn, ze leven verder - een paar keutels op haar neergelegd. Ze lag immers op zijn toilet-plek! En Kaatje... maakte me aan het glimlachen. Wat ben ik blij dat poezen sterker zijn, niet zo gauw darmproblemen hebben. Deze week zijn Boris en Kaatje 11 jaar bij me.
Touch Wood !
Al heel spoedig - het staat klaar in klad - kom ik met een vrolijke log .... want Nico hoeft natuurlijk niet lang alleen te zijn... Nu na 5 dagen voel ik me eindelijk minder verslagen.
